Nasze wycieczki do Kuby

Meksyk – Kuba 15 dni

Miasto-Meksyk, Taxco, Acapulco, Hawana, Cuernavaca, Santa Clara, Varadero
Zapraszamy do odwiedzenia z nami najpiękniejszych i najbardziej znanych miejsc obu krajów. Majestatyczne piramidy, miejsca pielgrzymek, wspaniałe kolonialne zabytki, doskonała kuchnia i przepiękna przyroda, a to wszystko przeplatane wypoczynkiem na jednych z najwspanialszych plaż na świecie – w Acapulco i w Varadero. W piętnaście dni odkryją Państwo z nami bogactwo tych dwóch niezwykle barwnych krajów.

ZOBACZ »

Kuba Wyspa Jak Wulkan Gorąca 11 dni

Hawana, Pinar Del Rio, Vinales, Trynidad, Varadero
Pokażemy Państwu Kubę „od kuchni”: zwiedzimy zakamarki pięknej kolonialnej Hawany, poznamy miejsca, w których żył i tworzył Ernest Hemingway, odwiedzimy muzeum rumu i fabrykę cygar, zasmakujemy w doskonałej kubańskiej kuchni, a na koniec zaproponujemy odpoczynek All Inclusive w Varadero. Zapraszamy na niezwykłą wyprawę na wyspę uważaną za Perłę Karaibów.

ZOBACZ »

Kuba Perła Karaibów 14 dni

Hawana, Vinales, Cienfuegos, Trynidad, Santa Clara
Kuba – Perła Karaibów. W ciągu naszej trzynastodniowej wycieczki proponujemy Państwu zasmakowanie w niezwykle barwnej kulturze i kuchni tej magicznej wyspy. Barwna, kolonialna Hawana, fabryka cygar, plantacje kawy i na koniec wypoczynek na rajskich plażach Cayo Santa Maria – to tylko część atrakcji, jakie przygotowaliśmy dla Państwa podczas naszej wyprawy na Kubę.

ZOBACZ »

Historia

Wczesna Historia
Gdy Kolumb dotarł na Kubę w 1492 roku zamieszkiwali ją Indianie Arawak. Wymarli z powodu chorób sprowadzonych przez żeglarzy i kolonizatorów. Do roku 1511, Hiszpanie pod wodzą Diego Velásqueza założyli tam swoje kolonie. Wspaniały port w Hawanie uczynił z niej popularny punkt tranzytowy w kierunku do i z Hiszpanii. Na początku XIX wieku kubański przemysł trzciny cukrowej rozkwitł, w wyniku czego pojawiło się ogromne zapotrzebowanie na czarnych niewolników. Na przestrzeni lat 1867-1878 ruch niepodległościowy na Kubie przerodził się w otwarty konflikt zbrojny. Niewolnictwo zostało zniesione w 1886 roku. Poeta José Marti w 1895 roku stanął na czele walki, która ostatecznie zakończyła panowanie Hiszpanów. Była w tym duża zasługa Amerykanów, którzy interweniowali w 1898 po zatonięciu okrętu Maine w porcie Hawana.

Na mocy traktatu z 1899 roku Kuba stała się niezależną republiką pozostającą pod protekcją Stanów Zjednoczonych. Amerykańska okupacja, która skończyła się w roku 1902, stłumiła żółtą febrę i przyniosła liczne inwestycje. Poprawka Platta z 1901 roku pozwoliła Stanom Zjednoczonym interweniować w sprawy Kuby, co zostało przez nie wykorzystane cztery razy na przestrzeni lat 1906-1920. Kuba zniosła poprawkę w 1934 roku. W 1933 roku grupa oficerów armii, w tym sierżant Fulgencio Batista, obaliła prezydenta Gerardo Machado. Batista został prezydentem w 1940 roku, tworząc skorumpowane państwo policyjne.

 

W 1956 roku Fidel Castro Ruz rozpoczął rewolucję. Jego obóz znajdował się w górach Sierra Maestra. Najwyższymi porucznikami Castro byli jego brat Raul oraz argentyński lekarz Ernesto (Ché) Guevara. Buntowników poparło wielu właścicieli ziemskich będących również przeciwko reżimowi Batisty. Stany Zjednoczone zakończyły pomoc militarną na rzecz Kuby w 1958 roku. W Nowy Rok 1959 roku Batista udał się na emigrację, a Castro przejął rząd.

Przywódca Rewolucji Fidel Castro Zrywa Więzi ze Stanami Zjednoczonymi i Sprzymierza się ze Związkiem Radzieckim

Stany Zjednoczone początkowo przyjęły z zadowoleniem to, co wyglądało na demokratyczną Kubę. Jednak w ciągu kilku miesięcy Castro ustanowił sądy wojskowe dla przeciwników politycznych i uwięził setki. Castro zdezawuował pakt militarny ze Stanami Zjednoczonymi z 1952 roku, skonfiskował majątek amerykański i stworzył zbiorowe gospodarstwa rolne na wzór tych sowieckich. Stany Zjednoczone zerwały stosunki z Kubą 3 stycznia 1961 roku, a Castro sformalizował swój sojusz ze Związkiem Radzieckim. Tysiące Kubańczyków opuściło kraj.

 

Klęska w Zatoce Świń

W 1961 roku popierana przez Stany Zjednoczone grupa emigrantów z Kuby najechała na wyspę. Inwazja została zaplanowana podczas rządów Eisenhowera, a przyzwolenie na jej wykonanie wydał prezydent John Kennedy, choć jednocześnie odmówił ofiarowania pomocy własnych sił powietrznych. Desant w Zatoce Świń 17 kwietnia 1961 roku okazał się porażką. Najeźdźcy nie otrzymali wsparcia obywateli Kuby i zostali z łatwością odparci przez kubańskie siły zbrojne.

Radzieckie Rakiety

Sowiecka próba zainstalowania na Kubie rakiet z głowicami jądrowymi o średnim zasięgu, zdolnych dosięgnąć celów w Stanach Zjednoczonych, wywołała kryzys w 1962 roku. Oskarżając Sowietów o „celowe oszustwo”, prezydent Kennedy zapowiedział amerykańską blokadę Kuby w celu zapobiegnięcia dostawie rakiet. Sześć dni później, premier ZSRR Nikita Siergiejewicz Chruszczow rozkazał rozmontować wyrzutnie i zawrócić je do Związku Radzieckiego, za co w zamian Stany Zjednoczone zobowiązały się nie zaatakować Kuby. USA nawiązały ograniczone stosunki dyplomatyczne z Kubą 1 września 1977 roku, dzięki czemu Amerykanom pochodzenia kubańskiego łatwiej było odwiedzać wyspę. Kontakty z wpływowymi Kubańczykami ze Stanów wywołały falę niezadowolenia na Kubie, w wyniku czego masa ludzi zaczęła myśleć o emigracji. W odpowiedzi Castro otworzył port Mariel dla „flotylli wolności” – łodzi ze Stanów, które pozwoliły 125 000 ludzi wyemigrować do Miami. Po tym jak uchodźcy dotarli na miejsce, odkryto że ich szeregi zostały poszerzone o więźniów, ludzi umysłowo chorych, homoseksualistów i innych niechcianych przez rząd kubański. Kuba podżegała rewolucje komunistyczne na całym świecie, zwłaszcza w Angoli, gdzie w latach osiemdziesiątych wysłano tysiące wojskowych.
Pomoc Rosjan, która przez długi czas wspierała kulejącą gospodarkę Kuby, zakończyła się wraz z upadkiem komunizmu w Europie w 1990 roku. Załamał się również handel zagraniczny Kuby, co doprowadziło do poważnego kryzysu ekonomicznego. W roku 1993 Castro zezwolił na ograniczoną działalność prywatnych przedsiębiorstw, posiadanie walut wymienialnych i zaczął popierać inwestycje zagraniczne w państwowym przemyśle turystycznym. W marcu 1996 roku Stany Zjednoczone na mocy ustawy Helmsa-Burtona zaostrzyły swoje embargo. W wyniku wizyty Jana Pawła II Boże Narodzenie stało się świętem urzędowym w 1997 roku. Roznieciło to nadzieje na większe swobody religijne.

W czerwcu 2000 roku Castro zyskał pozytywny rozgłos po tym jak rząd Clintona odesłał na Kubę Eliana Gonzaleza, małego kubańskiego chłopca znalezionego kurczowo uczepionego dętki w okolicach Miami. Społeczność kubańska w Stanach zażądała aby chłopiec nie wracał na Kubę do ojca, tylko pozostał w Miami. Wedle wielu relacji, wpływowi Amerykanie pochodzenia kubańskiego stracili sympatię społeczeństwa za wmieszanie ideologii politycznej w sprawy rodzinne.

W marcu i kwietniu 2003 roku Castro skazał prawie 80 dysydentów na długie lata więzienia. Wywołało to międzynarodowe potępienie dla poważnego łamania praw człowieka na Kubie. Rząd Busha ponownie zaostrzył embargo w czerwcu 2004 roku. Amerykanom pochodzenia kubańskiego pozwolono na powrót na wyspę raz na trzy lata (zamiast raz w roku) oraz ograniczono możliwą ilość wydawanej tam amerykańskiej gotówki do 50 dolarów dziennie. W odpowiedzi Kuba zabroniła używania dolarów, które były legalną walutą w kraju przez ponad dekadę. W lipcu 2006 roku Castro, hospitalizowany z powodu choroby, tymczasowo przekazał władzę swojemu bratu Raulowi. W październiku wyjawiono że Castro ma raka i nie powróci do władzy.

Z Powodu Wątłego Zdrowia Castro Ogłasza Przejście na Emeryturę

Siedemnaście miesięcy po nagłej operacji jelit, 81-letni Castro w publicznym oświadczeniu ogłosił, że stan zdrowia nie pozwala mu na wzięcie udziału w kampanii w nadchodzących wyborach parlamentarnych, jednakże nie wycofał się z wyborów. Po tym oświadczeniu ze stycznia 2008 roku nadano transmisję telewizyjną pokazującą niedawne spotkanie Castro z prezydentem Brazylii Luizem Inacio Lulą da Silva, podczas którego Castro powiedział Luli, że czuje się bardzo dobrze. Podczas wyborów w styczniu 2008 roku zarówno Fidel jak i Raul Castro zostali ponownie wybrani do Zgromadzenia Narodowego, wraz z 614 innymi nie posiadającymi opozycji kandydatami.

W lutym 2008 roku Fidel Castro ogłosił emeryturę i zakończył 49 lat rządów. Castro miał wtedy 81 lat i stał na czele Kuby od czasów rewolucji w 1959 roku, którą dowodził. Powiedział, że nie zgodzi się na kolejną kadencję prezydencką. Jego następcą został brat, Raul Castro. 24 lutego 2008 Raul został 21 prezydentem Kuby.

Kubańczycy Zaczynają Zdobywać Małe Swobody

W lutym 2008 roku minister spraw zagranicznych Felipe Pérez Roque podpisał Międzynarodowy Pakt Praw Obywatelskich i Politycznych oraz Międzynarodowy Pakt Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych. Pakty zapewniają obywatelom swobody polityczne i obywatelskie oraz gwarantują prawo do pracy, uczciwej płacy, ubezpieczenia społecznego, edukacji i wysokiego standardu zdrowia psychicznego i fizycznego. Roque ogłosił również, że w roku 2009 Rada Praw Człowieka ONZ będzie mogła skontrolować Kubę w dowolnym czasie.

W lutym 2008 roku rząd złagodził ograniczenia ziemskie dla indywidualnych rolników. Miało to na celu polepszenie słabej produkcji jedzenia i zmniejszenie zależności Kuby od importu produktów spożywczych. Kongres Stanów Zjednoczonych zadecydował w marcu 2009 roku znieść obowiązujące od długiego czasu restrykcje dla Amerykanów pochodzenia kubańskiego odwiedzających Hawanę i wysyłających pieniądze na wyspę. Prezydent Obama zasygnalizował chęć nawiązania cieplejszych stosunków z Kubą. Było to subtelne przyznanie się do faktu, że izolacja nie była efektywną metodą na odsunięcie reżimu Castro od władzy.

W lipcu 2010 roku Castro wydał zaskakujące oświadczenie o planowanym wypuszczeniu 52 więźniów politycznych. Więźniowie – aktywiści i dziennikarze – byli przetrzymani od czasu represji wobec dysydentów w 2003 roku. Fidel Castro powiedział, że aktywiści byli „najemnikami” działającymi na zlecenie Stanów Zjednoczonych.

Kuba Podejmuje Kroki w Kierunku Znalezienia Nowego Lidera o Nazwisku Innym Niż Castro

19 kwietnia 2011 roku, Kuba dokonała najbardziej znaczącej zmiany w swoim przywództwie od ponad 50 lat. José Ramón Machado objął drugą najwyższą pozycję w Partii Komunistycznej. Pierwszy raz od 1959 roku ktoś inny poza braćmi Castro został powołany na tę pozycję. Mianowanie miało miejsce na pierwszym od 14 lat kongresie partii i zbiegło się w czasie z wprowadzeniem kilku zmian mających zwiększyć ilość przedsiębiorstw prywatnych na Kubie. W październiku 2011 zalegalizowano kupowanie i sprzedawanie samochodów. Raul Castro zaczął również pozwalać Kubańczykom na rozpoczęcie działalności w wielu zatwierdzonych zawodach, od księgowego po sprzedawcę jedzenia. W kolejnym miesiącu rząd zezwolił na sprzedaż i kupno nieruchomości, pierwszy raz od dni zaraz po rewolucji. Nowe prawo, które miało zastosowanie tylko do stałych mieszkańców, zaczęło obowiązywać 10 listopada. Prawo ma zapobiegać dużym holdingom nieruchomości. Zezwala Kubańczykom na posiadanie jednego domu w mieście i jednego na wsi. Nowe prawo nakazuje również przeprowadzanie wszystkich transakcji dotyczących nieruchomości za pośrednictwem kubańskich kont bankowych, dla regulacji.
W grudniu 2011 rząd ułaskawił ponad 2900 więźniów. 86 z nich było obcokrajowcami. Wśród nich znajdował się Alan Gross, amerykański przedsiębiorca, który od roku 2009 odsiadywał wyrok 15 lat więzienia za dystrybucję sprzętu telefonii satelitarnej na Kubie. Jego sprawa osłabiła wysiłki Prezydenta Obamy w kierunku poprawienia relacji pomiędzy Stanami a Kubą.

Papież Odbywa Długo Oczekiwaną Wizytę

26 marca 2012 roku papież Benedykt XVI odwiedził Kubę. Trzydniowa wizyta miała miejsce po latach napięć między kościołem a kubańskim rządem. Była to pierwsza pielgrzymka papieska od czasów wizyty Jana Pawła II 14 lat wcześniej. Podczas swojej pielgrzymki, papież Benedykt XVI, popychając Kubę w kierunku wolności powiedział „Jestem przekonany, że Kuba, w tym momencie szczególnie ważnym dla swojej historii, spogląda już w przyszłość i stara się odnowić i poszerzyć swoje horyzonty”.
Około 200000 osób wzięło udział we mszy w Santiago de Cuba, w tym ludzie z odległego Miami. Wielu biorących udział w tym wydarzeniu przyznało jednak, że zrobiło to w wyniku nacisków pracodawców lub członków Partii Komunistycznej. Jeden z uczestników został usunięty przez ochronę po tym, jak zaczął wykrzykiwać negatywne komentarze pod adresem rządu.

Geografia

POŁOŻENIE I GRANICE

Kuba leży pomiędzy 19° a 23° szerokości północnej i 74° a 84°długości zachodniej. Jest krajem wyspiarskim, należy do niej ponad 1600 niewielkich wysepek przybrzeżnych archipelagu Wielkich Antyli. Rozciąga się na 1100 km z północy na południe i na nieco ponad 100 km ze wschodu na zachód. Sąsiaduje poprzez wody terytorialne ze Stanami Zjednoczonymi oraz wyspami Haiti i Bahama. Ze względu na swój charakterystyczny, wydłużony kształt wyspa często porównywana jest do krokodyla.

RZEŹBA I RÓŻNORODNOŚĆ

Kuba, w odróżnieniu od innych dużych wysp archipelagu antylskiego, ukształtowana jest nizinnie. W górach Sierra Maestra na wschodzie wyspy znajduje się najwyższy szczyt Kuby, Pico Turquino ( 1974 m npm ). Pozostałe łańcuchy górskie, wznoszą się na wysokość 700 – 1000 m npm. Charakterystyczne dla krajobrazu wyspy sa tzw. mogoty – wapienne szczyty o bardzo stromych zboczach, w paśmie Sierra de los Organos. Jednak zdecydowaną większość powierzchni ( ok. 70% ) zajmują tereny równinno – nizinne. Lasy zajmują zaledwie 1% powierzchni kraju. Jest to efekt , rabunkowej polityki, prowadzonej przez długie lata przez hiszpańskich kolonizatorów. W miejscu wycinanych lasów powstawały kolejne plantacje trzciny cukrowej. Wśród roślinności dominuje sawanna i gatunki sucholubne, takie jak kaktusy. Na wybrzeżu, przede wszystkim w rejonach północnych występuja lasy tropilalne i zarośla namorzynowe. Wyspa ma zróżnicowaną linię brzegową. Do największych zatok należą Ana Maria, Batabano oraz słynna z konfliktu radziecko-amerykańskiego w początku lat 60-tych XX wieku, Zatoka Świń.

POWIERZCHNIA, LICZBA LUDNOŚCI, STOLICA

Kuba zajmuje obszar równy 110 860 km kw. W rankingu największych wysp świata zajmuje 11 miejsce. Liczba ludność przekroczyła 11 mln mieszkańców. Przyrost naturalny jest tu najniższy w Ameryce Łacińskiej, od wielu lat postępuje proces starzenia społeczeństwa. Hawana jest stolicą kraju i jednocześnie jest to największy port i miasto na Karaibach. Mieszka tu ok. 2 mln 200 tys. ludzi. Przez 20 lat miasto było domem jednego z najwybitniejszych pisarzy XX wieku, Ernesta Hemingwaya.

OBSZARY GEOGRAFICZNE

Kuba dzieli się na prowincje, których jest 15 i jeden specjalny, wyodrębni ony okręg administracyjny, utworzony na Isla de la Juventud ( Wyspie Młodości ), która jest drugą co do wielkości wyspą, należącą do Kuby. Najbardziej zagospodarowany i rozwinięty jest region zachodni, gdzie regiony rolnicze łaczą się z terenami przemysłowymi. Region centralny to dziewicze lasy i obszary uprawowe. Środkowy- Wschód to rejon plantacji trzciny cukrowej. Nasłonecznione, łagodne zbocza górskie na południu i południowym-wschodzie to głównie plantacje kawy i pastwiska dla bydła.

RZEKI I JEZIORA

Królową kubańskich rzek jest Rio Cauto ( 340 km ), która uchodzi do Morza Karaibskiego. Kuba ma dobrze rozwiniętą sieć rzeczną, choć w porze suchej poziom wody w rzekach nie jest zbyt wysoki. Dlatego żegluga jest mozliwa tylko w ich dolnym biegu. Na wyspie można znaleźć niewielką liczbę jezior, są to przede wszystkich słone jeziora przybrzeżne.

Klimat

Kuba jest krajem wyspiarskim położonym na Morzu Karaibskim. Jak kraje sąsiedzkie, Kuba ma klimat tropikalny z podziałem na porę suchą i deszczową. Jednakże przez cały rok jest ogólnie gorąco z regularnymi opadami deszczu, wysoką wilgotnością i dużą ilością słońca zarazem. Kuba stanowi część Wysp Karaibskich, łańcucha wysp który biegnie od północnego wybrzeża Wenezueli, przez południowy wierzchołek Florydy, aż po meksykański Półwysep Jukatan. W związku ze swoim położeniem pomiędzy Północnym Atlantykiem i Zatoką Meksykańską, na północny zachód od Cieśniny Wiatrów, codzienne warunki pogodowe na Kubie są w dużym stopniu pod wpływem lokalnych pasatów. Kuba leży również na ścieżce atlantyckich huraganów. Na Republikę Kuby składają się główna wyspa Kuba i cztery mniejsze grupy wysp: Los Colorados, Sabana-Camagüey, Jardines de la Reina i Los Canarreos.

Pora Sucha: listopad-kwiecień

Pora sucha to najpopularniejszy czas na wizytę na Kubie. Pada znacznie mniej, dzięki czemu temperatura i wilgotność spadają, a warunki są dużo bardziej komfortowe. Średnia temperatura wysoka wynosi od trzydziestu-kilku do dwudziestu-kilku stopni. Wieczorami jest chłodniej, a średnie temperatury niskie oscylują wokół 17-18 stopni. Pada rzadko, około siedem dni każdego miesiąca, jednak z uwagi na tropikalną lokalizację deszcze nie należą do słabych. Występują tu raczej gwałtowne ulewy. Pora sucha jest nieznacznie mniej słoneczna, jako że chmury raczej ciągną się leniwie, a nie oddają deszczu i nie rozchodzą się. Mimo to można spodziewać się dobrych siedmiu godzin światła słonecznego dziennie. Jest raczej pogodnie niż ponuro.

Pora Mokra: maj-październik

Siedemdziesiąt-pięć procent opadu deszczu na Kubie przypada na okres od maja do października. Średnio deszcz pada prawie połowę dni w każdym miesiącu. Opady są szybkie i intensywne. Mocne wiatry przynoszą gwałtowne burze. Występuje ryzyko powodzi błyskawicznych. Pora deszczowa zbiega się w czasie z sezonem huraganów. Mają one niszczycielską moc i potencjalnie zagrażają życiu. Nie powinny być bagatelizowane lub uznawane za mało prawdopodobne. Szczyt ich intensywności przypada jednak na sierpień i wrzesień, a w miesiącach sąsiadujących ich ryzyko jest mniejsze. Ilość słońca jest większa; pomiędzy burzami panuje przepiękna przejrzysta pogoda. Średnia temperatura wysoka utrzymuje się na poziomie nieco powyżej trzydziestu stopni, a w nocy średnia temperatura niska sięga dwudziestu-kilku stopni. W połączeniu z wysoką wilgotnością powodowaną przez intensywne deszcze, warunki mogą być raczej niekomfortowe.

Osoby lubiące plażowanie z pewnością ucieszy fakt, że średnia temperatura wody przekracza 25°C.
Z uwagi na położenie geograficzne, pomiędzy 1 czerwca a 30 listopada kraj dotyka pora cyklonów. Mogą one dotrzeć na wyspę w formie huraganu z wiatrami sięgającymi 200 km/h i silnymi burzami. Ciężkie huragany nigdy nie zdarzają się rokrocznie, jednak w przeciągu kilku ostatnich lat było kilka burz, w wyniku których wystąpiły podtopienia oraz zniszczenia domów i upraw. Okres cyklonów w przybliżeniu zbiega się z porą deszczową (od maja do października) i występuje tuż przed suchą (listopad-kwiecień). Doświadczenie cyklonu jest poruszające, jednak nie stanowi niebezpieczeństwa. Wszystkie hotele mają nowoczesną konstrukcję i są odnawiane i chronione w ten sposób aby być gotowe na przyjęcie uderzenia cyklonu. Północno-wschodnie pasaty osłabiają gorąco, jednak w lecie temperatura w cieniu morze sięgnąć 33°C (Hawana) i więcej w innych miejscach.

Różnice Regionalne

Wyspa Kuba ciągnie się na 1100 km i posiada ponad 200 zatok i 289 plaży. Obszar Kuby jest w większości płaski i falisty, jednakże na południowym-wschodzie wyspy znajdują się nierówne wzgórza i pasma gór. Góry mają wysokość 900-2000 m. Na północy teren jest najbardziej płaski. Tam położona jest tętniąca życiem stolica Hawana. Zwykle opady deszczu są większe w pobliżu gór, a mniejsze w rejonach płaskich, nisko położonych, jako że obszary ze wzniesieniami tworzą barierę dla niosących wilgoć wiatrów. Jednakże na Kubie płaska, nisko położona część północna otrzymuje większą część opadów niż południe, z uwagi na wschodni i północno-wschodni kierunek dominujących wiatrów. Na całej północy występuje zwyczajowa wariacja, a w częściach górzystych w niektórych latach opad roczny przekracza 2500mm. Temperatura zawsze spada wraz z wysokością, więc wspinaczka w góry jest metodą na ucieczkę od upału na Kubie. Najwyższe szczyty gór, należące do łańcucha Sierra Maestra, otrzymują nawet pewną ilość opadu śniegu.

Południowy-wschód jest najsuchszą częścią wyspy. Tam również znajduje się baza Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych w Zatoce Guantánamo, część Kuby będąca terytorium Stanów Zjednoczonych. Zachodnia Kuba na wiosnę i w zimie jest oblewana przez masy zimnego powietrza wiejące znad Stanów Zjednoczonych. Te zimne wiatry mogą często sprawić że słupek rtęci wskaże poniżej 10°C przez dzień lub dwa. Jest to niecodziennie niska temperatura dla rejonu Karaibów. Południowe części wyspy są bardziej narażone na występowanie tropikalnych burz i uderzeń huraganów.

Kuchnia

Kubańska kuchnia to mieszanka kuchni hiszpańskiej, afrykańskiej i karaibskiej. Kubańskie przepisy czerpią przyprawy i techniki z kuchni hiszpańskiej i afrykańskiej, a z karaibskiej kuchni pikantność i aromat. Rezultatem jest unikatowa, interesująca i aromatyczna mieszanka kilku różnych wpływów kulinarnych o mocnych podobieństwach do kuchni sąsiadujących Dominikany i Puerto Rico. Warto również wspomnieć o niewielkich wpływach chińskich, głównie w rejonie Hawany. W czasach kolonialnych Kuba była ważnym portem handlowym. Wielu żyjących tam Hiszpanów przywoziło ze sobą swoje kulinarne tradycje.

W wyniku kolonizacji Kuby przez Hiszpanię, jedne z głównych wpływów na kuchnię pochodzą z Hiszpanii. Obok Hiszpanii inne oddziaływania kulinarne pochodzą od Afrykanów, którzy zostali sprowadzeni na Kubę jako niewolnicy, Holendrów, oraz francuskich kolonizatorów, którzy przybyli na Kubę z Haiti. Kolejnym ważnym czynnikiem jest fakt, że Kuba jest wyspą. W związku z tym owoce morza są ważną częścią tamtejszej kuchni. Nie bez znaczenia jest też tropikalny klimat. Dzięki niemu rosną tu owoce i rośliny okopowe używane w kubańskich daniach i posiłkach.

Typowy posiłek składa się z ryżu i fasoli, gotowanych razem lub osobno. Gdy gotowane są razem, przepis nazywany jest albo „Congri” (czerwona fasola i ryż) albo „Moros” lub „Moros y Cristianos” (czarna fasola i ryż). Jeśli gotowane są osobno, nazywa się je „Arroz con/y Frijoles” (ryż z fasolą/ryż i fasola). Danie główne to głównie wołowina lub wieprzowina, pewien rodzaj vianda (terminu nie należy mylić z francuskim viande oznaczającym “mięso”; vianda to bulwy takie jak maniok jadalny, malanga, ziemniak, jak również banany, niedojrzałe banany a nawet kukurydza), sałatka (zwykle prosta, składająca się z pomidorów, sałaty i awokado, chociaż ogórki, marchewka, kapusta i rzodkiewka są również pospolite). Co ciekawe, typowe posiłki criollo zwykle nie zawierają owoców, za wyjątkiem dojrzałych bananów, które często je się wraz z ryżem i fasolą. Owoce tropikalne mogą być jednak podawane, zależne od preferencji każdej rodziny. Zwykle wszystkie dania są jednocześnie kładzione na stół, za wyjątkiem deseru.

Ryż i fasola są kulinarnymi składnikami obecnymi na całej Kubie, chociaż istnieją pewne różnice w zależności od regionu. We wschodniej części wyspy głównym daniem z ryżu i fasoli jest „arroz congri oriental”. Biały ryż i czerwona fasola są gotowane razem z sofrito a potem pieczone w piekarniku. Ta sama procedura stosowana jest do przygotowania wspomnianego Congri (również znanego pod nazwami Arroz Moro i Moros y Cristianos – dosłownie “Maurowie i Chrześcijanie”), w którym używa się czarnej fasoli. Chociaż baza zupy z czarnej fasoli jest taka sama (cebula, czosnek, liście laurowe, sól), każdy region ma swój tradycyjny sposób jej przygotowywania.

Mięso, nie zawsze dostępne z uwagi na reglamentacje, zwykle jest podawane z lekkimi sosami. Najpopularniejszy sos, używany nie tylko do pieczonej wieprzowiny, ale również z viandas, to Mojo albo Mojito (nie należy mylić z koktailem Mojito). Przyrządza się go z oleju, czosnku, cebuli, przypraw takich jak oregano i gorzkiej pomarańczy lub soku z limonki. Kubański mojo pochodzi od sosów mojo z Wysp Kanaryjskich. Kubańskie mojo jest przyrządzane z innych składników, jednak sam pomysł i technika zaczerpnięta jest z Wysp Kanaryjskich. Oczywiście z powodu tak dużej ilości imigrantów z Wysp Kanaryjskich, wpływy ich kuchni były znaczne. Ropa vieja to danie z poszatkowanej wołowiny (zwykle łaty wołowej) duszonej w sosie criollo na bazie pomidorów, aż do momentu rozpadnięcia. Ropa vieja to hiszpańskie określenie na “stare ubrania”, które danie zyskało w związku z podobieństwem szatkowanego mięsa do “starych ubrań”. Ropa vieja również pochodzi z Wysp Kanaryjskich, jak wiele innych elementów kuchni kubańskiej. Boliche to wołowa pieczeń nadziana kiełbasą chorizo i gotowanymi na twardo jajkami.

Równie popularne są tamales, chociaż nie do końca przypominają swoje meksykańskie odpowiedniki. Zrobione z mąki kukurydzianej, tłuszczu piekarskiego i kawałków wieprzowiny, tamales owija się w liście kukurydziane i wiąże, a następnie gotuje w osolonej wodzie i podaje na różne sposoby. Tamales en cazuela to prawie ten sam przepis, nie wymaga jednak długiego procesu owijania tamales w liście kukurydzy przed gotowaniem. Są raczej bezpośrednio gotowane w garnku. Tamales, tak jak zupa z czarnej fasoli, należą do kilku rodzimych potraw, które pozostały częścią współczesnej kuchni kubańskiej.

Popularne są gulasze i zupy. Zwykle są one spożywane wraz z białym ryżej lub gofio (rodzaj mąki kukurydzianej, również z Wysp Kanaryjskich), lub jedzone bez dodatków. Innymi lubianymi daniami są gulasz kukurydziany, zupa kukurydziana (guiso), caldosa (zupa przyrządzana z różnych warzyw bulwiastych mięs). Również popularne są hiszpańskie gulasze z białej fasoli, takie jak Caldo Gallego (gulasz galisyjski), Fabada Asturiana (gulasz asturyski) i Cocido de Garbanzos (gulasz z ciecierzycy).

Religia

Najbardziej rozpowszechnioną religią jest katolicyzm, którego wyznawcy stanowią ok. 60% mieszkańców. Jednak Kubańczycy, ze względu na swoją olbrzymią różnorodność etniczną, zachowali w swoich obrządkach elementy religii pogańskich. Dlatego nie należy się dziwić, że w kościołach figury świętych sąsiadują z bóstwami prastarych, pogańskich wierzeń. Jeśli na ulicy usłyszymy głośne dźwięki bębnów, być może zaprowadzą nas one na jeden z rytualnych obrzędów Santerii. Jest to przekazywana wyłącznie ustnie i kultywowana wyłącznie w domach, religia, która jest mieszanką chrześcijaństwa i staroafrykańsich obrządków rodem z Nigerii. Po zwycięstwie rewolucji komunistycznej władze robiły wszystko, aby kraj postrzegany był jako państwo ateistyczne. Jednak nawet ostre sankcje nie zrobiły z Kubańczyków ludzi niewierzących. W roku 1992 władze złagodziły stanowisko w sprawie swobodnego praktykowania religii i dzisiaj nawet członkowie partii komunistycznej mogą bez przeszkód chodzić do kościoła.

Wskazówki dla podróżnych

PRZELOTY MIĘDZYNARODOWE
Przeloty odbywają się samolotami rejsowymi z międzylądowaniem w jednym z europejskich portów lotniczych. Przelot z portu przesiadkowego do Hawany lub Varadero trwa ok. 9 godzin, jest to uzależnione od linii lotniczych. Dokładne informacje o godzinach przelotów i zbiórce znajdą Państwo w liście przewodnim, wysyłanym do Uczestników wycieczek.

RÓŻNICE CZASOWE
Po przyjeździe na Kubę należy cofnąć wskazówki zegarków o 6 godzin w stosunku do czasu polskiego. Czas letni obowiązuje od końca marca do końca października.

WALUTA I JEJ WYMIANA
Peso Kubańskie Wymienialne 10 CUC= ok 7,52 EUR 1 CUC (peso) = 100 centavos.
Na Kubie funkcjonują 2 waluty – Kubańskie Peso Wymienialne CUC „peso convertible”, potocznie określane jako „chavito” i Peso Kubańskie CUP zwane „moneda nacional” lub „peso cubano” przeznaczone dla rodowitych Kubańczyków. Dolary amerykańskie zostały oficjalnie wycofane z obiegu i zastąpione peso wymienialnym. Peso wymienialne (CUC), jest walutą, którą otrzymamy po wymianie EURO. Jest to tak zwana waluta turystyczna, za którą mogą robić zakupy także Kubańczycy. Peso kubańskie CUP jest walutą, w której Kubańczykom wypłacane są pensje, za którą kupują żywność na kartki. Turyści również mogą płacić tymi pieniędzmi podczas zakupów, ale dla przybywających na Kubę lepszą walutą jest peso wymienialne.
Obecny kurs wymiany to 24 peso kubańskich za 1 peso wymienialne, kurs wymiany wynosi 1,27 peso wymienialnego za 1 euro. Pieniądze można wymieniać na przykład w bankach, hotelach, kantorach albo większych ośrodkach turystycznych. Hotele pobierają jednak za wymianę o wiele wyższą prowizję. Podczas poszukiwania kantoru z całą pewnością przyda się następujące zdanie: „Hay una cadeca cerca de aquí?“ [aj una kadeka serka de akí?].

Przykładowe ceny: Mała butelka wody 1-1,5 CUC, litr benzyny 1 CUC, małe piwo 2 CUC, internet za godzinę 6 CUC. Na Kubie nie można płacić w USD, najlepiej jest więc zabrać ze sobą euro – wymiana tej waluty zwolniona jest z podatku. Natomiast wymieniając USD trzeba zapłacić 10 procentowy podatek. Nie akceptowane są karty kredytowe oraz czeki podróżne wydane przez banki amerykańskie lub banki z kapitałem amerykańskim.

Warto więc dokładnie sprawdzić przed wylotem, czy będzie się można posługiwać kartami kredytowymi przyznanymi w Polsce. Sieć bankomatów na Kubie właściwie nie istnieje. Pieniądze z karty kredytowej można pobrać w jednym z trzech banków Banco Nacional de Cuba (Banco Credito y Comercio), Banco Financiero Internacional, Caja de Ahorros. Ich placówki znajdują się w każdym większym mieście. Ceny na Kubie są stosunkowo wysokie. Średnio nawet trzykrotnie wyższe niż w Polsce. Turyści mogą płacić w CUP jedynie w sklepach kubańskich i na bazarach. W praktyce dokonywanie zakupów w innych sklepach niż dewizowe jest niemożliwe. Sklepy nie dość, że trudne do znalezienia dla turysty to dodatkowo właściwie nic w nich nie ma – większość produktów na Kubie dostępna jest wyłącznie na kartki. Trzeba pamiętać, że Kubańczycy zarabiają około 25 – 30 euro miesięcznie.

Korzystne dla turystów jest więc kupowanie od lokalnych sprzedawców, w których płaci się w CUP. Poza ceną, kolejną zaletą jest poznanie prawdziwej kubańskiej kuchni. Kupując towary lub usługi bezpośrednio od Kubańczyków warto się targować. Ceny bowiem są zawsze zawyżane i można je zbić o ponad 25 proc. Warto też pamiętać, że często ceny podawane są w USD. Oznacza to, że za towar trzeba zapłacić w CUC – podana cena właśnie dotyczy peso wymienialnego. Płacą w CUC powinno się mieć odliczone pieniądze, Kubańczycy często twierdzą, że nie mają jak wydać reszty, bywa także, że ceny zawyżają do pełnych kwot. Sklepy dewizowe znajdują się na terenie wszystkich kurortów. Najczęściej są to sieci sklepów Plaza America.

KARTY PŁATNICZE
Banki, urzędy, instytucje użyteczności publicznej i punkty handlowo-usługowe nie honorują kart kredytowych VISA, CABAL, Master Card, VISA Electron, ani czeków, w tym czeków podróżnych, wydanych przez banki amerykańskie lub inne banki z udziałem kapitału amerykańskiego. Zaleca się zatem przed wyjazdem z Polski konsultację we własnym banku, czy posiadane karty kredytowe będą działały na Kubie. W hotelach oraz w większości dużych sklepów honorowane są międzynarodowe karty płatnicze np. Visa, Mater Card. Należy jednak pamiętać iż podczas wypłacania z bankomatów nastąpi przewalutowanie z dolara amerykańskiego i zostanie pobrany 10% podatek. Najkorzystniejsze są transakcje wykonywane w EURO.

CO ZABRAĆ ZE SOBĄ
Ubrania – powinny być dostosowane do terminu i trasy wycieczki (klimat).
Wygodne obuwie.
Ręczniczek (gdy program wycieczki obejmuje przejazd nocnym pociągiem).
Okrycie głowy oraz okulary przeciwsłoneczne dla ochrony przed słońcem.
Strój przeciwdeszczowy.
Podstawowe leki najczęściej używane w domu.

Przyjeżdżając na Kubę warto zabrać ze sobą najprostsze długopisy, batoniki i inne słodycze. Kubańczycy są takich rzeczy praktycznie pozbawieni i bardzo się ucieszą z drobnych upominków. Szczególnie w rejonach wiejskich, gdzie turystów przyjeżdża niewielu.

BEZPIECZEŃSTWO
Kuba jest na ogół bezpiecznym krajem ale jak wszędzie zdarzają się przykre wyjątki, należy jednak podkreślić, że rząd tego państwa podejmuje wszelkie środki aby zapewnić turystom należyte bezpieczeństwo. Warto jednak pamiętać o zachowywaniu podstawowych środków ostrożności i korzystać przede wszystkim ze zdrowego rozsądku, nie zapuszczać się w miasto po zmroku, uważać na zaczepki oraz nachalność ze strony miejscowych.

TELEFONY KOMÓRKOWE
Na Kubie prężnie rozwija się sieć telefonii komórkowej i stacjonarnej. Bez problemu dodzwonimy się do Polski z własnego telefonu. Odradzane jest korzystanie z telefonu hotelowego gdyż ceny za minutę połączenia są drogie ok.6 peso (15 PLN) za minutę połączenia. Dostęp do internetu w kafejkach hotelowych.

ELEKTRYCZNOŚĆ
110/220V, 60Hz. Wtyczki typów: amerykańskie (2 podłużne pionowe równolegle położone otwory na górze i okrągły pośrodku na dole), europejskie (2 okrągłe otwory pośrodku), japońskie (2 podłużne pionowe równolegle położone otwory pośrodku). Adaptery można otrzymać w hotelu lub kupić w sklepie elektrycznym.

HOTELE
W większości tras hotele o standardzie ***/****, pokoje standardowo z łazienkami, dostępną kawiarnią, restauracją, klimatyzacją, room service 24h, sejf, lodówka.

POSIŁKI
Śniadania w hotelu, zazwyczaj w formie bufetu – łączenie kuchni europejskiej (głównie śródziemnomorskiej) na czele z owocami morza i rybami. Na każdym kroku w knajpkach i małych restauracjach podawane są dania z kurczaka serwowane z ryżem. Najpopularniejsze danie to ropa vieja – wołowe duszone mięso porwane na kawałki. Warto też spróbować Guarapo soku z trzciny cukrowej.

BAGAŻ
Ciężar bagażu nadanego przez jedną osobę w trakcie odprawy bagażowej nie powinien przekraczać 20 kg. Każdy podróżny może mieć przy sobie także bagaż podręczny, którego waga nie powinna przekraczać 5 kg, o wymiarach sześcianu nieprzekraczającego 50cm/40cm/20cm. Wszystkich podróżnych obowiązują przepisy dotyczące bagażu, m.in. Zakaz przewozu towarów niebezpiecznych oraz przepisy celne i graniczne. Nie należy przewozić w bagażu przedmiotów potencjalnie niebezpiecznych jak np. nożyczki, pilniczki, aerozole, zapalniczki, zapałki.
UWAGA: Prosimy pamiętać o obowiązkowym zamknieciu bagażu na szyfr lub kłódkę oraz o jego podpisaniu (zarówno w trakcie przelotów miedzynarodowych, jaki i w trakcie podróży na trasach wewnętrznych samolotem i pociągiem).

TRANSPORT
Na Kubie najlepiej poruszać się autobusami pracowniczymi jeżeli mamy się dostać do konkretnego miejsca za niewielkie pieniądze, gdyż autobusowa komunikacja międzymiastowa nie istnieje. Sieć kolejowa jest słabo rozwinięta. Poruszanie się taksówkami jest drogi i dostępne tylko w większych miastach. Wszędzie natomiast dostępne są trzykołowe riksze tzw. coco taxi.

Map